Het bankje langs mijn levenspad

Eerst leek het alsof er een enorme verkeersdrukte was neergestreken. Je kent de beelden wel van een of andere Aziatische grootstad waar scooters, auto's, bussen en fietsers compleet vastrijden op een kruispunt. Er is geen vooruit of achteruit meer mogelijk, dus het enige wat overblijft is een hoop getoeter en gescheld. Pure chaos. Daarna was er een geknetter, wat overging in een oorverdovende knal. En tenslotte een lange 'beep', dat wat je hoort als de hartslag van een patiënt in het ziekenhuis wegvalt. Zo ging het er ook aan toe in mijn hoofd.

Vorig jaar rond deze tijd ben ik tegen mijn grenzen op gebotst en sukkelde ik in een burn-out. Compleet leeg, zonder energie, ingestort. Natuurlijk had ik de muur wel zien staan, maar ik dacht: "Als ik stevig genoeg doorga, genoeg gas geef, dan geraak ik er wel overheen. Of erdoor." Achteraf gezien besef ik dat ik er alleen maar tegenaan kon lopen, met een terugslag als gevolg.
Er kwamen veel tranen aan te pas, een immense berg schuldgevoel tegenover iedereen en de angst van er nooit meer uit te geraken was overweldigend. Er waren heel wat mensen in mijn naaste omgeving die het hebben zien aankomen, maar ik wilde hen niet geloven. Ik wou niet toegeven aan dat gevoel van falen, zwak zijn. Mijn huisarts heeft me meerdere malen gewaarschuwd, maar ik dacht steeds maar aan kleine lichamelijke kwaaltjes die wel weer gauw zouden overgaan. Er waren zoveel signalen die ik niet kon en niet wilde zien: vergeetachtigheid, verstrooidheid, humeurig zijn en ga zo maar door. 

Wat is dan de oorzaak? Er zijn er verscheidene, maar te veel en te goed willen doen, blijkt alleszins een nefaste combinatie te zijn, zeker als je geen momenten inbouwt om weer op adem te komen en wat energie op te bouwen. Als je zo lang aan je energiereserve hebt geknabbeld, duurt het even eer je er weer bovenop komt, fysiek, maar vooral mentaal. Het is een proces dat tijd nodig heeft, weken, maanden en ja, zelfs jaren. Uiteindelijk ben ik meer dan drie maanden thuis geweest, waarbij ik vooral veel sliep, las en met de kinderen speelde. De eerste weken was het echt afkicken van het rushen, hollen, haasten. En het loslaten van het 'moeten'. Daarna was het, samen met een psycholoog, op zoek gaan naar dat wat me energie kost en wat me energie oplevert. Ik kwam tot enkele verrassende ontdekkingen, een verhelderende oefening, zo bleek. Het gekke is dat het zaken zijn die ik als kind ook al graag deed: dansen, lezen, schrijven. Ergens doorheen het opgroeien ben ik die hobby's kwijt geraakt, maar ik heb ze met veel plezier weer opgenomen. Zonder verplichting, gewoon omdat het leuk is, omdat ik er mijn batterijtjes door kan opladen.

Ondertussen gaat het alweer stukken beter met me, hoewel ik steeds bewust moet blijven van waar mijn grenzen liggen en mijn scherpe kantjes moet blijven opmerken, die soms weer stiekem komen opduiken, zoals mijn perfectionisme, gebrek aan assertiviteit en zelfvertrouwen, en het allesvernietigende schuldgevoel. En hoewel ik het nooit echt aan de grote klok heb gehangen, beschouw ik die periode als een van de meest waardevolle en leerrijke uit mijn leven.

Erover schrijven helpt me om terug stil te staan bij de lange weg die ik heb afgelegd, doet me eveneens nadenken over de dingen die ik in mijn leven nog wil verwezenlijken. En dat gaat gepaard met de nodige twijfels en angst. Ik besef nu dat je levenspad niet enkel inhoudt dat je het bewandelt, maar dat het evengoed betekent dat je op tijd en stond op een bankje plaatsneemt. Om te rusten, om te kijken naar wie er naast je loopt en om op adem te komen.

---------------------------------

Wil je meer weten, lezen, ... ?

• zeer herkenbaar verhaal van Chris Van den Abeele en Joke Claessen:
  http://www.een.be/programmas/koppen/burn-out
• http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=397 
• boek: Ik kies voor mijn talent! - van Luk Dewulf
• boek: Leiden naar Talent en Bezieling - van Griet Bouwen