Degenen die mij wat langer kennen dan vandaag, hebben wellicht al ontdekt dat ik een gewoontebeestje ben. Hoewel ik besef dat verandering waardevol kan zijn, soms ook nodig is, gaat dat bij mij vaak gepaard met afkickverschijnselen. Loslaten van iets om het te ruilen voor iets anders, het is niet mijn favoriete bezigheid.
Deze week staat een beetje in het teken van loslaten, belichaamd door twee personen die ik graag heb. Vandaag vertrok de Zoon op kamp met school en bleek mijn waterproof mascara niet helemaal waterproof te zijn. Gelukkig vertrouw ik de ouders wel die mee zijn om te begeleiden. En als dat vertrouwen niet terecht bleek te zijn ... och ja, ik heb ze bedreigd, hopelijk met het gewenste effect.
Eerder deze week al moest ik afscheid nemen van mijn collega Sigrid. Zij koos voor verandering, ging een nieuwe uitdaging aan. Gelukkig is het maar een klein afscheidje, want ze verlaat de organisatie niet, blijft zelfs binnen de provincie, maar het is toch wennen om haar niet meer achter haar bureau te zien zitten.
Met Sigrid heb ik massa's leuke herinneringen verzameld, opgebouwd en zorgvuldig bewaard in de vorm van foto's, kaartjes en gedichtjes. Ze werd zelfs vereeuwigd in een persoonlijk spreekwoord: "Een Sigje doen." Wat dat juist inhoudt? Eigenlijk maakt het niet zoveel uit wat je doet, als het maar iets onhandig is en daar dan achteraf zelf heel hartelijk om kan lachen. De grond van zeer dichtbij inspecteren of aan de verkeerde pomp in een tankstation gaan staan, bijvoorbeeld. Trouwens Sigrid, je moet je hiervoor niet schamen: ik heb juist een Katrientje gedaan (nog eventjes gaan doorwerken terwijl er eten op het vuur staat), voor de zoveelste keer, ja.
Bijna zeven jaar geleden ontmoette ik Sigrid voor het eerst en ik wist onmiddellijk: "Dat komt hier dik in orde." Waren het haar bambi-bruine ogen of de sympathieke glimlach? Dat weet ik niet meer, maar Sigrid heeft de gave om iedereen op zijn of haar gemak te laten voelen. Soms verdenk ik er haar van om een soort Tinkerbell te zijn, die met een of andere magische dust de mensen betoverd.
Het feit dat we samen een nieuwe 'afdeling' van de organisatie moesten openen en we dus vaak in stressvolle situaties samen aan het werk gingen, zal ook wel bijgedragen hebben aan onze band. Wat hebben we de lintjes van onze uitnodiging vervloekt: tot 's avonds laat zaten we te knippen en plakken om ze op tijd de deur uit te krijgen, maar de fijne babbel verlichtte de pijn. Of door een onweersbui met sterke windvlagen naar een vergadering rijden, rechtstreeks na het wegwerken van een hoge berg lintjes, waarbij de verwarming van haar auto zo hoog stond dat onze kletsnatte haren toch droog waren tegen het begin van de vergadering. De okselvijvers als neveneffect proberen we snel te vergeten.
Sigrid is ook de koningin van de komische uitspraken, die ons meermaals onder tafel deden rollen van het gieren. 'Kale katten scheren' blijft toch de mooiste, hoewel 'Ik hou toch zooooooveel van eten' (uitgesproken met overdreven veel passie) ook een leuke was.
Sigje, ik zou nog een tijdje kunnen blijven doorgaan over de fijne momenten samen, maar ik weet niet of die voor iedereen zo boeiend zijn. Of dat die het daglicht mogen zien.
Nu blijf ik achter als enige die aan de wieg stond van ons huisje, maar ik weet dat je nog wel eens langskomt om ons te bezoeken. En anders lokken we je wel naar hier, met Italiaanse bollen of een Panini Pita.
Tot gauw!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten