Gestript

Voorzichtig laat ik de rits van kledingstuk nr. 1 naar beneden glijden. Ondertussen bonkt mijn hart in mijn keel. Door de boxen weerklinkt de stem van Jessie Ware, die over haar Wildest Moments zingt. Ik zwier mijn armen in de lucht en laat ze langs mijn zij weer omlaag glijden. Adem in, adem uit. Kledingstuk nr. 1 verdwijnt op de achtergrond en ik ga door.

"Two wrongs, no rights.
We lose ourselves at night."

Ik kijk naar de mensen om me heen. Er staat een paar ogen strak op mijn gezicht gericht, nauwlettend in het oog houdend welke bewegingen ik maak. De zenuwen gieren en tieren, ik voel mijn hoofd rood worden. Dat het niet simpel zou zijn, had ik al wel kunnen voorspellen, maar het valt me toch zwaarder dan verwacht. Heup naar links, heup naar rechts. De onderkant van kledingstuk nr. 2 heb ik stevig vast, mijn knokkels zijn wit van de spanning. Voorzichtig trek ik het omhoog, over mijn hoofd, en met een sierlijke boog vliegt het door de lucht om tenslotte op de grond terecht te komen.

"Wait on, thunder sky.
Wherever there’s smoke, there'll soon be fire.
What could bring bad luck.
I’ve been looking at you too much."

Stilletjes komt de vraag waarom ik hier ooit aan begonnen ben op de voorgrond. Nu ja, er is geen weg meer terug, nu opgeven ligt niet in mijn aard. Er zit maar één ding op: doorzetten. Ik zuig een grote hap lucht naar binnen en zwier mijn hoofd naar achter. Even aarzel ik, maar uiteindelijk vindt ook kledingstuk nr. 3 zijn plekje op de vloer, bovenop nr. 1 en 2.

"In the middle of it.
We walk, we walk the line.
Looking back 
Our wildest moments.
Are you thinking what if.
What if we ruined it all?
My wrecking ball."

Ik werp een blik naar beneden en laat mijn ogen hangen op kledingstuk nr. 4. Zou ik? Durf ik? Daar moet ik wat langer over nadenken. Gaat het er niet over? Is het niet te veel van het goede? Ik neem het zekere voor het onzekere en besluit het maar aan te houden.

Dansles in de winter ... het heeft vaak iets weg van een stripact met een sportsweater, truitje en topje, die ervoor dienen om me in het begin warm te houden, maar na een kwartiertje worden ze onhandig en snel-snel uitgetrokken om zeker geen danspasjes te missen. Conditie? Nog steeds noppes. Plezier? Des te meer! En de strengste toeschouwer? Dat ben ikzelf, want wat heb ik een hekel aan dat paar groene ogen dat me aanstaart in de spiegel en ziet dat het nog steeds op niet veel trekt. Maar opgeven? Niets van, blijven doorgaan!

"From the outside, from the outside.
Everyone must be wondering why we try.
Why do we try."