Kinderfilosofie

Het hebben van kinderen brengt vele mooie ervaringen met zich mee: het hartverwarmende moment waarop je kind voor de eerste keer naar je lacht, de trots die je voelt als ze hun eerste stapjes zetten, het plezier bij het herkennen van dat ene zinnetje dat je zelf talrijke keren gebruikt en zo vaststellen dat ze je af en toe onverbiddelijk een spiegel voorhouden.
Het doet je ook weer reflecteren over de simpele dingen des levens. Je staat stil bij zaken waarvan je al lang vergeten was dat ze niet altijd even evident of logisch zijn. Stappen, praten, zelfs eten, hebben we ooit moeten leren en dat vergeten we als volwassene vaak.

Tegenwoordig krijg ik regelmatig de eer om waardevolle filosofische gesprekken te voeren met mijn vierjarige zoon. Ik geef er graag enkele mee:

Gesprek 1

Ik: "Straks komt tante H. op jullie letten, want mama en papa gaan even weg."
Zoon: "Komt nonkel M. dan ook mee?"
Ik: "Nee, die gaat er niet bij zijn."
Zoon: "Waarom niet?"
Ik: "Ik denk dat hij andere plannen heeft, ik weet het niet zeker."
Zoon: "Aaah. Zijn tante H. en nonkel M. broer en zus?"
Ik: "Nee, nonkel M. is de vriend van tante H., ze vinden elkaar lief. Net zoals mama en papa."
Zoon: "Zijn tante H. en nonkel M. dan ook verliefd?"
Ik: "Ja, ze zien elkaar graag. Sommige mensen trouwen dan, omdat ze van elkaar houden, maar niet iedereen doet dat, dat moet ook niet om elkaar graag te zien."
Zoon: "Ok."
Hij wordt even stil, ik zie hoe hij de informatie die ik net gaf, probeert te verwerken.
Zoon: "Ik ga ook trouwen, mama."
Ik: "Fijn schat, weet je al met wie?"
Zoon: "Ja, met Zus, want ik vind haar lief."

Gesprek 2

We zitten aan tafel, naast de auto dé plek voor filosofische gesprekjes.
Zoon: "Mama, waar kom ik vandaan?"
Ik: "Jij komt uit mijn buik."
Zoon: "En Zus?"
Papa: "Ook uit de buik van mama."
Zoon: "En jij, mama?"
Ik: "Uit de buik van oma L. En papa komt uit de buik van oma M."
Hij denkt even na en antwoordt dan kordaat: "Maar dat wil ik niet! Ik wil uit de buik van papa komen!"
Euhm ja ... wat zeg je daarop?
We leggen hem uit dat kindjes uit de buik van mama's komen, omdat de kindjes niet langs het 'pieleke' van papa's kunnen. Een beetje stuntelig misschien, maar hij neemt er genoegen mee.

Gesprek 3

Zoon: "Mama, ik wil dat Sinterklaas en Zwarte Piet nog eens komen."
Ik: "Die komen wel terug, maar dat duurt nog een tijdje."
Zoon: "Waarom?"
Ik: "Ze zitten nu in Spanje en komen alleen in december naar ons."
Zoon: "Waarom?"

Mja, waarom eigenlijk? Omdat de Sint enkel op zijn verjaardag komt om cadeautjes te schenken? Waarschijnlijk had dat een bevredigend antwoord geweest, maar daar kwam ik toen even niet op. Net zoals op vele andere momenten stond ik met mijn mond vol tanden.

Ik probeer steeds een antwoord te geven en tracht zoveel mogelijk 'daarom' te vermijden, maar soms is het echt niet zo simpel. Toch vind ik dat niet per se frustrerend, eerder een kans om nog eens stil te staan bij de kleine dingen des levens, die de wereld van onze kinderen kunnen overheersen zonder dat wij er acht op slaan. Elke vraag is een uitdaging, die ik met twee handen probeer aan te grijpen*, om samen met mijn kinderen op zoek te gaan naar een antwoord. Of gewoon tot de conclusie komen dat we niet alles kunnen weten en dat sommige dingen gewoon zijn zoals ze zijn.

______________________________________
* tja, eerlijk is eerlijk: soms heb ik ook geen tijd, zin of is de moment niet echt geschikt, zoals toen ik gestresseerd achter het stuur zat en de rotonde bijna langs de verkeerde richting nam. Door zo'n vragen schakel ik mijn automatische piloot wel eens uit en weet ik even niet meer hoe de (voor mij) 'normaalste' zaken ook alweer gaan. We zijn er zonder kleerscheuren afgekomen, moest u het zich afvragen.